กาลครั้งหนึ่ง เจ้ากวางป่ากำลังวิ่งหนีเข้าไปในเพิงองุ่นเพื่อซ่อนตัว จากการตามล่าของนายพราน
” ขอให้ข้าซ่อนตัวด้วยเถิดนะองุ่น ”
กวางป่ากล่าวอย่างนอบน้อม ต้นองุ่นก็อนุญาติ
เมื่อนายพรานตามมาถึงบริเวณนั้นเเต่ก็ไม่พบกวางป่า ก็จึงวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
กวางป่าเห็นว่าปลอดภัยเเล้วจึงกัดกินพวงองุ่นอย่างเอร็ดอร่อย
” เจ้ากินข้าทำไมเพื่อนเอ๋ย ”
ตัวองุ่นถามอย่างน้อยใจ กวางป่าจึงว่า
” ถ้าข้าไม่กินเจ้า ก็มีคนอื่นมากินเจ้าอยู่ดีนั่นเเหละ ”
ขณะที่เจ้ากวางป่ากัดกินพวงองุ่นอย่างเอร็ดอร่อย พรานอีกคนหนึ่งผ่านมาเห็นว่ามีบางสิ่งเคลื่อนไหว อยู่ใต้เพิงองุ่นจึงเล็งธนูยิงใส่กวางป่าทันที
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : คนไม่รู้บุญคุณคนมักประสพความหายนะ