ลูกโอ๊กกับฟักทอง

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว มีชายคนหนึ่งนอนพักผ่อนยามบ่ายอยู่ใต้ต้นโอ๊กซึ่งกำลังมีลูกดกเต็มต้นจึงคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
“ธรรมชาตินี่ช่างทำอะไรไม่เข้าท่าเอาซะเลย สร้างต้นโอ๊ก

ให้สูงใหญ่แต่มีลูกเล็กนิดเดียว ทีต้องฟักทองเถาของมันเล็กนิดเดียวกลับมีผลใหญ่เบ้อเริ่ม ถ้าเรามีอิทธิฤทธิ์จะเสกให้
ฟักทองมีผลเล็กๆสักเท่าลูกโอ๊กก็พอ ส่วนต้นโอ๊กนั้นต้องให้มีลูกใหญ่ขนาดฟักทอง

ถึงจะเหมาะสม แหมความคิดของเรานี่ช่างแยบยลซะเหลือเกิน”ทันใดนั้นลูกโอ๊กลูกหนึ่งได้หล่น ลงมากระทบหน้าผาก
ของเขาอย่างแรง แม้จะมีผลแค่ทำให้เจ็บปวดเล็กน้อย แต่ก็สามารถทำให้ความคิดของเราเปลี่ยนไปทันที “อืม..ความจริงลูก
โอ๊กมีขนาดเท่าเดิมของมันนี่ก็ไม่เลวนักหรอก ถ้ามันใหญ่เท่าลูกฟักทองเราคงตายไปแล้วซิแน่”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: อย่างเพิ่งตำหนิหรือวิพากษ์วิจารณ์ในสิ่งที่เราไม่รู้จริง แต่ควรศึกษาทำความเข้าใจในสิ่งนั้นให้ถ่องแท้ก่อนจะดีกว่า