ต้นสนกับต้นฉำฉา

กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ณ ป่าแห่งหนึ่งต้นสนได้กล่าวอวดตัวกับต้นฉำฉาเพื่อนของมันว่า “ ในป่าแห่งนี้เราเป็นไม้ที่มีค่าที่สุด
ส่วนเจ้านั้นหาค่าอะไรไม่ได้เลย เมื่อใดที่มนุษย์ถือขวานเข้ามาในป่าเพื่อหาไม้ไปสร้างบ้าน

เขาย่อมต้องการต้นสนอย่างข้า ไม่มีใครต้องการต้นฉำฉาที่ไร้ค่าอย่างเจ้า”ต้นฉำฉารู้สึกหมั่นไส้ จึงย้อนไปทันทีว่า “คงจริงอย่าง
เจ้าพูดนั่นแหละ แต่ทุกครั้งที่มนุษย์ถือขวานเข้ามาในป่าดูเหมือนว่าเจ้าอยากเป็นต้นฉำฉา อย่างข้ามากกว่าต้นสนใช่หรือไม่

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า: ผู้ที่อยู่ในฐานะร่ำรวยหรือมีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงส่ง มักจะเต็มไปด้วยอันตรายและศัตรู สวนผู้ต่ำต้อยแม้จะไม่เป็นที่รู้จักหรือได้รับเกียรติอันใด แต่ก็มีความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยกว่า